روزای تعطیلو قبلا خیلی دوست داشتم. البته الان هم دوست دارم ولی کمتر! چون در تعطیلات نمیتونم آشنا رو ببینم. ولی آی خوابیدن بی دغدغه حال میده طوریکه که هیچ صدای آزار دهنده آلارمی نباشه که بگه پاشو صبح شده باید بری سر کار.
عاشق شدن آسونه، عاشق ماندن هنره
انسانی هنرمنده که خلاق باشه!
اینو همیشه به یاد داشته باشیم.
مدتیه با یه نفر آشنا شدم. البته خیلی وقته که آشنا بودم ولی اینطوری آشنا نبودم و این آشنایی ما باعث بوجود اومدن مسائلی شد که آشنایی مارو طور دیگه ای کرد. بعدا بیشتر این آشنا رو معرفی میکنم.
الان از تهران رسیدم. دیروز مصاحبه ارتقا شغلی داشتم. مالی نبود که کم بیارم. سفر یکروزه ی خوبی بود، یه استراحت روحی کردم. البته بماند که از راه رفتن نزدیک بود از هواپیما جا بمونم. آخه ۱۰ دقیقه به پرواز تازه با خونسردی کامل رسیدم فرودگاه و با تعجب مسئولین اونجا مواجهه شدم. تازه بدبختها وقتی از من میشنیدن که دیر نیومدم، هاج و واج فقط منو نگاه میکردن. خلاصه با مکافات بنده خداها رسوندنم پای هواپیما. دستشون درد نکنه. البته شوک جا موندن از هواپیما برای من درس خوبی بود که دیگه با خونسردی بیش از حد نرم فرودگاه!
فرداها در پیش چشم است
بیا عاشقانه به آن نگاه کنیم…
باهم!
قمستی ترس، قسمتی یقین، قسمتی عشق
قسمتی باور،
اینها زندگی امروز مرا میسازند.
صدایی به گوش میرسه،
نجوایی از جنس نفس،
گرم و مرطوب،
فراسوی زمان،
همرنگ زندگیست،
بی همتاست…